Kutupları değil, soğukları öğreniyoruz.   Kalbime dokunan bu yazıyı sizlerle de paylaşmak

Kutupları değil, soğukları öğreniyoruz. Kalbime dokunan bu yazıyı sizlerle de paylaşmak istedim. Okumanızı tavsiye ederim. “Hem iyi sevgili olacaksın, hem iyi koca, iyi baba. Hem cevval müdür, hem şahane anne, iyi aşçı, tatlı arkadaş, hayırlı evlat. Bütün dersler beş pekiyi, sen çok havalı, çok güzel. Hep topuklu giy ama tarak kemiklerin hiç ağrımasın. Hem çok çalış hem çok gez toz hem hiç yorulma. Hep ayak üstü atıştır ama sağlıklı kal.
Her şeyi aynı anda tam yapamazsın. Her şeyi aynı tam olamazsın. Hayat bonkör olmadığından değil, sen fazla şey istediğinden. Her şeyi satın almaya alışmışsın, beş parasızken bile. Sanıyorsun ki olmayan vakti yaratırsın, yaratamazsan da alırsın. Zamanı sana faiziyle satacak bir kan emici yok. Az uyusan da, geç aileni kendinden kıssan da, ortandan çatlasan da gün yirmi dört saat, beşincisi yok.
Hayat ütüleyebileceğin keten perde değil. Bir tarafını düzeltsen öbür tarafı buruşuyor. İşler biraz yarına sarkacak, diplerin gelecek uçların arada pırasa gibi sarkacak, evdir dağılır biraz rahat bırakacaksın, birileri kırılacak, herkes seni çok sevmeyecek, pürüzlerle yaşamayı bileceksin.
Telvesi bol, köpüklü bir fincan kahvenin, heyecanlı hikâyelerin başında karşısında kıvrılmanın şartı mutfağı parlatmak değil. En güzel kahve belki evi bok götürürken içilen, en güzel kitap sınava çalışırken okunan, en güzel film tabaklar lavaboda beklerken izlenen.
Hayatın bütün keyifleri okumayı bilirsen satır aralarında saklı.
Her zaman çok mutlu olamıyorsun, ama mutsuzluk da bâki değil. Her şey aynı anda hep iyi olmuyor, ama hepten berbat da sayılmaz.
Her şeye yetişmeye çalışmak, her şeyi aynı anda yapmaya çalışmak, iki ayağını bir pabuca sokmaya çalışmak. Bu halde yürüyebileni gören yoktur herhalde.
Hiçbirimiz kurulacak saat ya da makine değiliz. Arada bir geri kalmaya, hata yapmaya, mükemmel olmamaya hakkımız var. Karşılığında da birbirimizi hoş görmeye, idare etmeye. İnsan olmanın bir güzelliği varsa bu.
Hayatımız gerekenleri yaparak geçiyor. Ama gerekenleri yaparken yaşadığımız hayat da bizim, kıymetini bilip arada kendi kendimize zili çalıp teneffüse çıkmak elimizde. Sonradan mutluluk hanemize eklenenler hep bu teneffüsler oluyor.”

zeytinagacicocukevi (Zeytin Ağacı Çocuk Evi) paylaştı.

-