“Bu hayatta ne varsa unutmalıyız.” Bir satırda geçiyordu bu cümle. Tav olmuştum

“Bu hayatta ne varsa unutmalıyız.”
Bir satırda geçiyordu bu cümle.
Tav olmuştum.
Ama kötülüğe dair ama iyiliğe dair bilemiyorum.
Kötülük ne?.İyilik ne?.Ben bunu zaten 24 yaşındayım hala çözemiyorum.
Hani, hangi kitapta okusak, bilmem hangi tabelalı bir yola girsek hangi kahraman çıkıpta karşımıza kolumuzdan sarsarcasına “doğru yol bu diyip” iteklese seni beni.
Yine de çıkıveriyor insanoğlu elbet düzlüğe birşekilde
Çıkıyor da işte..
Yaşamın, yaşamanın,yaş almanın da ayrı bir sınavı var bu dünyada.
Ve evren döndükçe kötülerde hep var olmakta.
Kıyası yok insanoğlunun aslında
Ben oldum olası inanıyorum buna.
Etin kemiğin dilin yanında
Yüreğinin yangınını saymazladıkça*
Aynı kazana koyup kaynatsak acılarımızı kaşığımıza biraz yalnızlığımız çıkar belki..
Kimilerine de mahşeri..olmadı yangın yeri..
Çok üzgün oldugum günlerin gecelerinde pek uyuyamıyorum ben.Pis bir duygu dürtüyor beni.Sokak lambasının ışıgının içeriye vurduğu salonun tam ortasında oturuyorum öylece tek başıma.
Tabi bir gözüm hep yelkovanda
Cemevinden belli belirsiz saatlerde dönen babamı bekliyor oluyorum hep bu saatlerde. Elimde muhtemel bi kitap oluyor ama beynimin içini okumaktan kitabı hiç okumuyorum.
Ama ben okuduğum kitaplardaki bazı cümleleri de hiç unutmuyorum.
Unutmak istiyorum ama unutamıyorum.
Aslında kötü olan herşey unutulmalı eski olan şeyler atılmalı
Yapmalıyız biz bunu.İnsanoğlu..

sblekinci (Sibel Ekinci) paylaştı.

-