Okuyun, okutun   Biz cesareti birbirimizden alan sünepelerdik. Yalnız başımıza kaldığımızda hiçtik

Okuyun, okutun
Biz cesareti birbirimizden alan sünepelerdik. Yalnız başımıza kaldığımızda hiçtik adeta… Tek başımıza yapamayacağımız şeyleri beraberken yapabiliyorduk. Bence bu daha büyük bir âcizlik… Bencilliğin hiç değilse medeni cesaret gerektiren bir tarafı olduğunu düşünürüm çoğu zaman. Öyle ya, “ben” diyemeyen insan hep yanında yandaş olsun ister. Misal mikrofon uzatılmış sıradan vatandaş neden soruları yurttaşlar platformunun sözcüsü ya da bir grubun lideri gibi yanıtlar? Biz bunu istemiyoruz! Biz şunu beğenmiyoruz! Biz öbürünü seviyoruz ama berikini sevmiyoruz! “Ben istemiyorum!” desene kardeşim, neden biz? Kim bu biz? Bizcilik… Vasatlar âlemindeki son çaresizlik…
[…]
Birbirimizi dibe çekiyorduk. Birbirimizden güç alarak büyümedik, aksine birbirimizi sindirdik. Pısırıklığımıza, düzene adapte oluşumuza, kendi içimizde patlayışımıza… Hep bir yancı edindik. Yanımıza gelen herkesi kendimize benzeten ölgün yığınlara dönüşmüştük. Karşımızdakine tıpatıp aynı düşündüğümüzü ispat etmeye gayret eden basit tekrar makineleriydik. Bencillikten öte bir yer varsa o da “bizcilikti” ki her koyunun kendi bacağından değil birbirinin bacağına bağlanıp asılmasıydı. Birinci tekilin bencilliğinin başkalarından yüz bulmasıydı.
•Barış İnce – Çelişki
#barisince #celiski

erennadiraksamoglu (Eren Nadir Akşamoğlu) paylaştı.

-