Peygamber efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) nûrû ana rahmine düşünce, İblis öyle


Peygamber efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) nûrû ana rahmine düşünce, İblis öyle üzüldü, öyle üzüldü ki gamdan simsiyah olan yüzü ile dolaştı durdu. Bitkin ve ümitsiz halde Ebû Kubeys Dağı’nın dibine çöktü ve feryat ederek avânesini çağırdı. “Biz artık iflah olmayız! Sonumuz geldi. Canlı, cansız herşeyin Peygamberi olan Abdullah’ın oğlu ana rahmine düştü. O Peygamber olunca, putları kıracak, adalet getirecek, imanı yayacak, küfrü yok edecek, iyiliği emredecektir.” Saçını, başını yolarak anlatmaya devam ediyordu. “Onun ümmeti yiyip içmeye Besmele ile başlar, hamd ile bitirirler. Birbirlerine nasihat ederler. Onları saptırma şansımız kalmamıştır.” Şeytanlardan biri şöyle dedi; “Ey efendimiz, kendinizi bu kadar üzmeyin. Âdem’den (aleyhisselam) bugüne kadar insanları nasıl aldattıysak yine öyle yapar Ümmet-i Muhammed’i yoldan çıkarırız.” Baş şeytan İblis; “Hayır! Az önce saydığım meziyetleri sebebi ile siz onlara yaklaşamaz, aldatamazsınız. Çünkü bu ümmetin mensupları, dindaşlarının yanlış hareketlerini gördüklerinde ikaz eder, doğru yola çekerler.” Az evvel fikir beyan eden şeytan; “Biz onlara cimrilik, çekememezlik, birbirlerinin malına mülküne saldırma ve benzeri kötü duygu ve arzular aşılarız. Böylece onlar da bizim avcumuzda istediğimiz gibi hareket ederler.” Bu sözler İblis’i rahatlattı ve insanlara bu günahları işletmek ümidiyle bütün avanesiyle yeryüzüne dağıldılar… @kibarikelam
soframiz paylaştı.

-